Kolejne zagadnienie synodalne.

Kolejnymi zagadnieniami refleksji synodalnej są: „Jak ukazać młodemu pokoleniu wartość Kościoła?’; oraz „Jakiego wsparcia w wychowaniu i przekazywaniu wiary dzieciom i młodzieży oczekują od Kościoła rodzice?”. 

Zagadnienia:

  1. W jaki sposób ukazać młodemu pokoleniu wartość Kościoła?

Co mogą, powinni zrobić:

– Biskup/Instytucje diecezjalne.

– Parafia – Duszpasterze, świeccy.

Rodzina.

  1. Jakiego wsparcia w wychowaniu i przekazywaniu wiary dzieciom i młodzieży oczekują od Kościoła rodzice?

Co mogą, powinni zrobić:

– Biskup/Instytucje diecezjalne.

– Parafia – Duszpasterze, świeccy (wspólnota parafialna).

Rodzina.

  1. Propozycje, postulaty, uwagi – co jest dobrze, co źle?

Synod to sprawa wszystkich diecezjan. Swoje uwagi i propozycje można przesłać na adres kaeswuer@poczta.onet.pl

Do refleksji:

„Wydaje się, że aby trafnie na to pytanie odpowiedzieć (Czym jest wychowanie?), nie można pominąć dwóch fundamentalnych prawd: po pierwsze, że człowiek jest powołany do życia w prawdzie i miłości; po drugie, że każdy urzeczywistnia siebie przez bezinteresowny dar z siebie samego. Odnosi się to zarówno do tych, którzy wychowują, jak i do tych, którzy są wychowywani. Również i wychowanie jest procesem, w którym wzajemna komunia osób dochodzi do głosu w sposób szczególny. Wychowawca jest osobą, która «rodzi» w znaczeniu duchowym (…).

Wychowanie jest więc przede wszystkim obdarzaniem człowieczeństwem – obdarzaniem dwustronnym. Rodzice obdarzają swym dojrzałym człowieczeństwem nowo narodzonego człowieka, a ten z kolei obdarza ich całą nowością i świeżością człowieczeństwa, które z sobą przynosi na świat (…).

Bezpośrednimi wychowawcami w stosunku do swoich dzieci pozostają zawsze na pierwszym miejscu rodzice (…).

Wszyscy inni uczestnicy procesu wychowawczego działają poniekąd w imieniu rodziców, w oparciu o ich zgodę, a w pewnej mierze nawet ich zlecenie.

Jeżeli chodzi o udział Kościoła w procesie wychowawczym, (…) nie chodzi tylko o to, ażeby wychowanie religijno-moralne powierzać Kościołowi, ale żeby wspólnie z nim wychowywać (…).

W miłości znajduje oparcie i ostateczny sens cały proces wychowawczy jako dojrzały owoc miłości rodzicielskiej. Poprzez wszystkie trudy, wszystkie cierpienia i zawody, jakie idą w parze z wychowaniem człowieka, miłość wciąż zdaje wielki egzamin. Aby zdać ten egzamin, trzeba źródła duchowej mocy. To źródło znajduje się nieodmiennie w Tym, który «do końca […] umiłował»  (J 13,1).”

Św. Jan Paweł II, List do Rodzin, 1994