Spowiedź św.

Powiększ obraz

SAKRAMENT POKUTY I POJEDNANIA – Nazywa się go sakramentem nawrócenia, ponieważ urzeczywistnia w sposób sakramentalny wezwanie Jezusa do nawrócenia, drogę powrotu do Ojca, od którego człowiek oddalił się przez grzech. Nazywa się go sakramentem pokuty, ponieważ ukazuje osobistą i eklezjalną drogę nawrócenia, skruchy i zadośćuczynienia ze strony grzesznego chrześcijanina. Nazywa się go sakramentem spowiedzi, ponieważ oskarżenie – spowiedź z grzechów przed kapłanem jest istotnym elementem tego sakramentu. Sakrament ten jest również „wyznaniem”, uznaniem i uwielbieniem świętości Boga oraz Jego miłosierdzia wobec grzesznego człowieka. Nazywa się go sakramentem przebaczenia, ponieważ przez sakramentalne rozgrzeszenie wypowiedziane słowami kapłana Bóg udziela penitentowi „przebaczenia i pokoju”. Nazywa się go sakramentem pojednania, ponieważ udziela grzesznikowi miłości Boga przynoszącej pojednanie: „Pojednajcie się z Bogiem” (2 Kor 5, 20). Ten, kto żyje miłosierną miłością Boga, jest gotowy odpowiedzieć na wezwanie Pana: „Najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim” (Mt 5, 24).                                                                   Z Katechizmu Kościoła Katolickiego

spowiedz_swieta_2015-12-23_20-41-42


PRZYGOTOWANIE DO SPOWIEDZI

Rachunek sumienia – zaczynając od modlitwy do Ducha Świętego przechodzi się do przypomnienia sobie wszystkich popełnionych grzechów od ostatniej dobrej spowiedzi. Rachunek sumienia należy przygotować w świetle słowa Bożego. Najbardziej nadają się do tego teksty, których należy szukać w Dekalogu i w katechezie moralnej Ewangelii i Listów Apostolskich: w Kazaniu na Górze i pouczeniach apostolskich (KKK 1454).Pomocą mogą być także modlitewniki z zamieszczonym rachunkiem sumienia. Warto odpowiednią ilość czasu spędzić nad rachunkiem sumienia, aby później mieć poczucie, że wszystkie grzechy zostały wyznane.

Żal za grzechy – jest to ból duszy i znienawidzenie popełnionego grzechu z postanowieniem niegrzeszenia w przyszłości (KKK 1451). Żal za grzechy zajmuje pierwsze miejsce wśród aktów człowieka przystępującego do spowiedzi.

Mocne postanowienie poprawy – jest integralnie złączone z żalem za grzechy. Chodzi o szczerą wolę poprawy i przemiany życia, o pragnienie nawrócenia, konkretnego i trwałego. Dokonuje się ono na płaszczyźnie decyzji i deklaracji wobec Boga oraz praktycznie w usunięciu wszystkich okoliczności i trwałych sytuacji, które pomagają w grzechu.

Szczera spowiedź – wyznanie grzechów wobec kapłana jest istotnym elementem sakramentu spowiedzi. Wyznanie ma być szczerejasne i pełn(wszystkie grzechy od ostatniej dobrej spowiedzi, nawet gdyby ona była wiele lat temu). Choć wyznaniu niektórych grzechów może towarzyszyć poczucie wstydu i strachu, należy jednak przemóc się wewnętrznie i podjąć ten trud. Do ważności spowiedzi należy wymienienie wszystkich grzechów śmiertelnych (ich liczby i ważnych okoliczności), które się pamięta, a nie tylko wybranych.

Zadośćuczynienie – krótko mówiąc jest to naprawienie szkody jaką przez grzech wyrządziło się bliźniemu, np. w przypadku kradzieży oddanie skradzionej rzeczy lub w inny sposób wynagrodzenie pokrzywdzonej osobie. Na płaszczyźnie wewnętrznej zadośćuczynieniem jest odprawienie pokuty zadanej przez spowiednika.

Skutki duchowe sakramentu pokuty są następujące:
– pojednanie z Bogiem, przez które penitent odzyskuje łaskę;
– pojednanie z Kościołem;
– darowanie kary wiecznej spowodowanej przez grzechy śmiertelne;
– darowanie, przynajmniej częściowe, kar doczesnych, będących skutkiem grzechu;
– pokój i pogoda sumienia oraz pociecha duchowa;
– wzrost sił duchowych do walki, jaką musi prowadzić chrześcijanin.